Hulpmiddelen

Als je zelf onderdeel gaat uitmaken van de activiteiten van je kind, gaat het er niet om dat je je kind amuseert, maar juist gaat zoeken naar interactie met je kind. Mee doen betekent niet kijken naar hoe je kind de bal stuitert, met een autootje rijdt of  haar cracker verkruimelt. Je wilt dat ze daar samen met jou mee bezig is en staat te springen tot ze aan de beurt is. Interactie creëert betrokkenheid!

De activiteiten zelf zijn geen doel, ze zijn een hulpmiddel. Je kind interesseert zich het meest voor speelgoed of voor een bepaalde activiteit, het doel is dan de manier waarop het kind deze activiteit met jou doet en of ze daar interactie bij zoekt.

Het kind heeft jou als ouder of hulpverlener nodig om interactie te kunnen maken. Als een kind alleen maar voor zich uitstaart zal ze zelf niet op het idee komen om een gesprek met jou aan te gaan of jou oogcontact te zoeken. Daar ben jij voor. Je gaat voor haar staan zodat ze jou ziet in plaats van datgene waar ze naar keek. Als ze zich weer afwendt, loop dan op een speelse manier naar deplek waar ze nu heen kijkt en lach. Gebruik bij het spel enthousiasme, verschillend stemgeluid en gezichtsexpressies.

Speelse obstructie

Een van de belangrijkste manieren om de aandacht van je kind te krijgen of je kind aan het denken te zetten, is ' speelse obstructie'. Het is bedoeld om op een speels en vrolijke manier contact te krijgen, zodat je kind niet bang wordt of zich overvallen voelt. Ga langzaam en voorzichtig te werk, praat zachtjes en waarschuw je kind, doordat hij weet wat er komt. Plotselinge en onvoorspelbare acties werken averechts.

Als je voorzichtig en speels blijft, kun je waarschijnlijk drie of vier keer contact leggen zonder dat hij zijn zelfbeheersing verliest. Probeer dit goed in te schatten, want het idee is niet om je kind te irriteren, maar om je aanwezigheid om te zetten.